สัมพันธภาพ
ชีวิตย่อมมีพันธะอยู่โดยธรรมดา
ต่างกันแต่ว่าจะนำมาซึ่งความทุกข์หรือไม่
สังคมย่อมอยู่รอดด้วยสัมพันธภาพ
มีสัมพันธภาพคือมีความรัก
พ่อ แม่ ทำหน้าที่ของพ่อแม่
แต่ต้องเป็นเพื่อนที่ดีของลูก
ครูต้องทำหน้าที่ของครู
แต่ต้องเป็นเพื่อนที่ดีของศิษย์
สัมพันธภาพแห่งความเป็นเพื่อนคือ
ไม่บังคับบัญชา ไม่ยึดครอง
ไม่เรียกร้อง ไม่สร้างปัญหา
เพียงแต่เอาใจใส่ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน
ด้วยความรักในชีวิตทั้งหลาย
พันธะที่มีจุดประสงค์อยู่ที่ตนเอง
มิใช่พันธะแห่ง “ความรัก”
มันเป็นพันธะของ “ความอยาก”
อันเป็นเหตุแห่งความทุกข์ และความตาย
อารยชน
อารยชนไม่ใช่คนเมือง
อารยชนก็ไม่ใช่คนอยู่ป่า
อารยชนเกิดจากคนมีอารยธรรม
อารยธรรม คือข้อปฏิบัติที่นำสันติสุขมาสู่ปวงชน
ความเจริญ และการเล่าเรียนทางวัตถุ
ที่เกิดขึ้นกับชีวิตที่ไร้อารยธรรม
ย่อมนำมาซึ่งความทุกข์ และความตาย
ชาติทั้งหลายสามารถสร้างอารยชนขึ้นได้
โดยฝึกเยาวชนให้รู้จักที่จะเสียสละ
รู้จักใช้เหตุผล และรู้จักเงียบ
รู้จักที่จะช่วยเหลือ เกื้อกูลชีวิตทั้งหลาย
รู้จักที่จะต่อสู้ และให้อภัย
รู้จักระมัดระวังความปลอดภัยของผู้อื่น
เมื่อโลกมากด้วยอารยชนเช่นนี้
ที่ไหนในโลกจะมีสงครามได้เล่า
