สงคราม และสันติภาพ
มูลเหตุของสงครามไม่มีอะไรอื่น
นอกจากความเห็นแก่ตัวของผู้นำ
สงครามไม่อาจสร้างสันติภาพได้โดยเด็ดขาด
ภายหลังสงครามจะมีก็แต่ความเจ็บแค้น
ที่ถูกบีบคั้นไว้ และรอคอยการแก้แค้นเท่านั้น
สันติภาพที่อาศัยสัญญา
ก็ไม่ใช่สันติภาพ
สัญญาของสันติภาพ
ก็คือสัญญาของความเห็นแก่ตัว
ผู้นำที่ฉลาด
ต่อต้านสงครามด้วยสันติวิธี
สุดหลีกเลี่ยงจากการรุกรานแล้ว
ขอเพียงจิตใจหวังสันติภาพอย่างแท้จริง
มือที่จับอาวุธต่อสู้อย่างสุดฤทธิ์
ก็เป็นมือของสันติภาพ
ผู้กล้าหาญ
การต่อสู้
บางครั้งก็แสดงถึงความขี้ขลาด
เพราะคนขี้ขลาด มักลงมือก่อน
และชอบทำร้ายเกินกว่าความจำเป็น
บางครั้ง
การยอมแพ้หรือหลบหนี
ก็ไม่ได้แสดงออกถึงความขี้ขลาด
แต่เป็นการรักสันติ และรักชีวิต
เมื่อจำเป็นต้องต่อสู้
ผู้กล้าหาญเพียงมุ่งรักษาความชอบธรรม
ฉะนั้นแพ้ชนะจึงไม่สำคัญเท่าสันติสุข
ผู้กล้าหาญที่แท้จริง
ใช้ความเป็นมิตร ทำลายความเป็นศัตรู
ใช้ความไม่เป็นศัตรู ทำศัตรูให้เป็นมิตร
