การสร้างสรรค์

มวลมนุษย์ยิ่งพยายามสร้างสรรค์
ดูเหมือนโลกยิ่งวุ่นวายไม่รู้สิ้น

การสร้างสรรค์ที่แท้
คือการนำความปรกติสุขมาสู่สรรพชีวิต

ถ้าไม่เข้าใจความจริงของชีวิต
ก็อย่าคิดสร้างสรรค์อะไรเลย

เรื่องราวภายในของชีวิตไม่ต้องสร้างสรรค์
เพียงแต่รู้เท่าทันการสรรค์สร้าง

ปล่อยให้ธรรมชาติเดิมแท้ในตน
กระทำกิจทั้งหลายไปตามกระแสแห่งธรรมชาติ

แต่โบราณกาลมาแล้ว
พระอริยบุคคลทั้งหลาย
ก็กระทำโดยมิได้กระทำดังนี้

ความดีย่อมปิดฉากลง

ด้วยการบังคับให้กระทำ

วีรชน

วีรชน
ไม่ใช่เพียงผู้กล้าหาญที่ตายแล้ว
เพราะการตายไม่ใช่เหตุแห่งวีรชน

ผู้กล้า
ที่เกิดความโลภ โกรธ กลัว
ยังจะนับเป็นวีรชนได้ไฉน

มนุษย์ควรสละชีวิต
ถ้าเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการจรรโลงความชอบธรรม
ไม่ใช่ยอมตายเพื่อสิ่งไร้สาระอื่นใด

วีรชนบางทีก็อยู่อย่างอัปยศ
เพราะมนุษย์ไม่ควรตายอย่างไร้ประโยชน์
ถ้ายังมีโอกาสที่จะต่อสู้ สร้างสรรค์