ระเบียบแห่งชีวิต
กฏระเบียบมีไว้ขจัดความสับสนวุ่นวาย
เมื่อไม่มีความสับสนวุ่นวาย
ก็ไม่ต้องเป็นทาสของกฏระเบียบ
ผู้รู้เป็นนายของกฏระเบียบ
ผู้ขลาดเขลาให้กฏระเบียบเป็นนาย
ใช้กฏระเบียบต้องมุ่งจุดประสงค์
จึงทำเพื่อจุดประสงค์ไม่ใช่เพื่อระเบียบ
บางครั้งก็ต้องฝืนระเบียบ
เพื่อรักษาจุดประสงค์
การดำเนินชีวิต
อย่าตกเป็นทาสต่อกฏระเบียบของสังคม
จงกระทำในสิ่งที่เหมาะสมกลมกลืนเฉพาะหน้า
แล้วความเป็นระเบียบอันงดงามก็จะเกิดขึ้น
เรียกว่าระเบียบแห่งชีวิต
สัมพันธภาพ
ชีวิตย่อมมีพันธะอยู่โดยธรรมดา
ต่างกันแต่ว่าจะนำมาซึ่งความทุกข์หรือไม่
สังคมย่อมอยู่รอดด้วยสัมพันธภาพ
มีสัมพันธภาพคือมีความรัก
พ่อ แม่ ทำหน้าที่ของพ่อแม่
แต่ต้องเป็นเพื่อนที่ดีของลูก
ครูต้องทำหน้าที่ของครู
แต่ต้องเป็นเพื่อนที่ดีของศิษย์
สัมพันธภาพแห่งความเป็นเพื่อนคือ
ไม่บังคับบัญชา ไม่ยึดครอง
ไม่เรียกร้อง ไม่สร้างปัญหา
เพียงแต่เอาใจใส่ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน
ด้วยความรักในชีวิตทั้งหลาย
พันธะที่มีจุดประสงค์อยู่ที่ตนเอง
มิใช่พันธะแห่ง “ความรัก”
มันเป็นพันธะของ “ความอยาก”
อันเป็นเหตุแห่งความทุกข์ และความตาย
