เหตุแห่งการเป็นโจร
เมื่อสังคมมีระบบและค่านิยมที่เหลวไหล
โจรเล็ก โจรใหญ่ก็เกิดขึ้น
เราจะหวังให้ทุกคนเป็นคนดีได้อย่างไรกัน
เมื่อเกียรติยศ เงินทอง และความสุขส่วนตน
คือเป้าหมายที่สังคมครอบงำแก่ชีวิตทั้งหลาย
โดยแท้จริงนั้น
ใครเลยอยากจะเป็นโจร
ใครเลยอยากจะกระทำชั่ว
ถ้าสังคมเอาใจใส่เขาให้ดีกว่านี้
เขาจะเป็นโจรได้อย่างไรกัน
โจรคือผู้จงใจเบียดเบียนทั้งที่ไม่จำเป็น
สำหรับผู้ที่กระทำเพียงเพื่อความอยู่รอด
เพราะไม่มีทางเลือกที่ดีกว่าที่เขาพบแล้ว
ควรหรือที่จะเรียกและประณามเขาว่าโจร
ใครจะรู้บ้างว่า บางทีตนก็เป็นมหาโจร
เมื่อได้ปล้นความปรกติสุขของตนเองไปเสียสิ้น
ทำดี ย่อมได้ดี
แต่ถ้าทำเพื่อจะให้ดี
ทำไปทำมาอาจได้ชั่ว
มีเหมือนไม่มี
นกยูงบนยอดยางในป่าใหญ่
มีความสุขกว่านกกระจอกเกาะสายไฟเท่าใดกัน
เศรษฐีเมื่อมั่งมีเกินไป
ต่างก็ต้องอิจฉาความสุขของชาวนา
ไม่ว่าเกียรติยศ หรือชื่อเสียง
เมื่อมีจนถึงที่สุดแล้ว
ก็กลับเหมือนไม่มี
จุดสุดท้ายของการอยากมี
มิใช่อยู่ที่ได้มี
แต่อยู่ที่ความรู้สึกว่ามี
มีแล้วไม่มีความสุข จึงเหมือนไม่มี
ไม่มีแต่ปรกติสุข จึงเหมือนมี
มีโดยไม่ยึดมั่น ถือมั่น จึงเป็นสุขที่แท้
สะสม และยึดถือ ครอบครองสิ่งใดไว้มาก
ชีวิตก็ต้องทนทุกข์ แม้ปากจะพร่ำปฏิเสธ
เมื่อไม่มีแต่ปรกติสุขอยู่ได้
ไยไม่ดีกว่าเสียความสุขที่แท้
เพื่อแสวงหา หรือหวงแหนความสุขจอมปลอม
ความอายย่อมเกิดขึ้น
เมื่อเราเอาแต่สนใจ
ความรู้สึกนึกคิดของผู้อื่น
มากกว่าคุณค่าของการกระทำของเรา
