ศิลปที่แท้

ศิลปคือความงาม
ที่ไม่อาจใช้เหตุผลบรรยายให้ซาบซึ้ง

ศิลปแสดงความรัก และความพอใจ
ทั้งเกิดขึ้นและสำเร็จลงด้วยสิ่งนั้น

ศิลปไม่ต้องการคำรับรอง
เพราะศิลปเป็นศิลปสำหรับผู้มีศิลปเท่านั้น

บุลคลที่ให้เวลากับศิลปเพื่อศิลป
เขาก็คือศิลปิน
ไร้อารมณ์ศิลปิน
สัมผัสสิ่งใดก็ไม่หยั่งถึงแก่นของศิลป

ศิลปินที่แท้
ดำรงอิสระ และเสรีภาพไว้มั่นคง
ศิลปินที่ไม่มีอิสระเสรีก็ไม่นับเป็นศิลปิน
และผลงานของเขา ก็ไม่อาจนับเป็นศิลปที่แท้

การบริหาร

กฏเกณฑ์ที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลง ยืดหยุ่น
มีแต่จะทำลายความสามารถ
และเสรีภาพของมนุษย์
หรือไม่ผู้คนก็ใช้มัน
ให้เป็นประโยชน์ส่วนตัวของพวกเขา

ผู้บริหารที่ดี
ต้องพึ่งพาตำราและประสบการณ์
ต้องเอาใจใส่ และเชื่อในคุณความดีของมนุษย์

การบริหารที่ดีย่อมเห็นแก่ชีวิต
เพราะการบริการเกิดขึ้น
เพื่อนำชีวิตไปสู่ความอยู่รอดร่วมกัน

ผู้นำที่ดี

มอบแนวทาง แต่ให้เสรีภาพ

มอบงาน แต่ให้ความสุข

ทางดีงานดี ทำให้ชีวิตมีค่า

แต่เสรีภาพและความสุข

ทำให้ชีวิตมีความหมาย