ศิลปที่แท้

ศิลปคือความงาม
ที่ไม่อาจใช้เหตุผลบรรยายให้ซาบซึ้ง

ศิลปแสดงความรัก และความพอใจ
ทั้งเกิดขึ้นและสำเร็จลงด้วยสิ่งนั้น

ศิลปไม่ต้องการคำรับรอง
เพราะศิลปเป็นศิลปสำหรับผู้มีศิลปเท่านั้น

บุลคลที่ให้เวลากับศิลปเพื่อศิลป
เขาก็คือศิลปิน
ไร้อารมณ์ศิลปิน
สัมผัสสิ่งใดก็ไม่หยั่งถึงแก่นของศิลป

ศิลปินที่แท้
ดำรงอิสระ และเสรีภาพไว้มั่นคง
ศิลปินที่ไม่มีอิสระเสรีก็ไม่นับเป็นศิลปิน
และผลงานของเขา ก็ไม่อาจนับเป็นศิลปที่แท้

ใจ

เกรงใจ
ไม่คำนึงผิดถูก
เพราะต้องการ ทำให้ถูกใจ

เอาใจ
ไม่คำนึงถึงความพอดี
เพราะต้องการ ทำให้พอใจ

จริงใจ
ไม่คำนึงถึงความเหมาะสม
เพราะทำให้โดยไม่หวังผล

เห็นใจ
ไม่คำนึงถึงความสัมพันธ์และฐานะ
เพราะทำให้โดยสงสาร

เข้าใจ
ไม่คำนึงถึงเหตุผล
เพราะทำได้เหมาะสม
ตามกาล สถานที่ และบุคคล

เพราะเราไม่เข้าใจเขาก่อน

เราจึงโวยวายว่าเขาไม่เข้าใจเรา